آی مردم ! وای مردم ! به فریاد ما نوگلان عرصه ی علم و دانش بشتابید که شنگولستانمان از دست رفت .

طی برف سنگین و سرمای سهمگین چندین روز اخیر استان گیلان ، دانشگاه گیلان زیر برف مدفون گشته است .

اینم از شنگولستان که تو این برف و بوران و کوران به این شمایل بدل گشته ... ( ولی ای ول به اتوبوس داخلی که در این برف و سرما همچنان وظیفه ی خطیر حمل و نقل موجودات شنگول این شنگولستان را بر دوش دارد ) ۱

از تمامی هموطنان عزیز طلب مساعدت می شود .     

و اکنون که شنگولستانمان یخ زده است شما می گویید ما چه کار کنیم ؟

و اکنون که تنها محفل دانش اندوزی ما نوگلان شنگول زیر این برف مدفون گشته است شما می گویید ما چه کار کنیم ؟

و اکنون که ما دیگر ماوایی برای تعلیم نداریم شما می گویید ما چه کار کنیم ؟

و اکنون که ما این باغ علم را از دست داده ایم شما می گویید ما چه کار کنیم ؟

و شما هر چه بگویید کماکان قادر نیستید این بار غم و اندوه را از دوشمان بردارید ، چرا که از همان روز که نمی دونم کی تصمیم گرفت این بنده های گناه کار خداوند تا پایان دی به امتحاناتشان پایان بخشند و از روز نخست بهمن بر سر درس و مشق و کلاسشان بروند ، من می دانستم این مهم امکان پذیر نیست مگر با لطف و اراده ی خداوند و لطف و اراده ی خداوند بر این بود که فقط برای در آوردن حرص ما شنگولان درِ شنگولستان را در مجله تخته کنند و این مشت محکمی باشد بر دهان هم او که می گوید با این برف و سرما چه کنیم ؟!!!

 ۱. متاسفانه هر کاری کردم نتونستم عکس رو اینجا بذارم . عکسه خیلی چت بود . ولی من براتون می گم توش چی بود . یه اتوبوس داخلی ( از همین اتوبوس های شرکت واحد ) و یه عالمه برف !

پی نوشت . سوسو!  امتحانامون رفتن تا بعد از کنکور ارشد !!! ( البته می دانیم که شما می دانید ما تا چه حد از این پیشامد سوگواریم .)

تنها چیزی که می تونم بگم اینه که دیگه حالم از تایپ کردن www.guilan.ac.ir به هم می خوره !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

همانگونه که با نام ، یاری و اتکال به خداوند بخشنده و مهربان این وبلاگ را افتتاح می کنیم ، در مورد پا گذاردن به دومین پله از این شنگولستان پر گل و سنبل نیز اتکال کرده ، از خداوند منان موفقیت خود و شما را خواستاریم . ( همینجوری ، الکی ! )

از همین مکان و در همین لحظات براستی حساس انتخاب واحد با شما سلام و علیکی داریم چو بوی خوش آشنایی . آشنایی یک ساله ای که با یاری خدا نه دو سال ، نه سه سال و نه چهار سال ، بلکه به ابدیت متصل گردد. باشد که روزی روزگاری ، هنگامی که کوه هرگز به کوهی نرسد ، شنگولی ( دور از جون ) به شنگول دگر رسد و دردی از هم دوا کند. ( کماکان دور از جون )

البته می دانیم شما مخاطبان فهیم از قشر دانشجوی مملکت هرگز ما را به عنوان نوعی فرصت طلب که در این آشنایی و دوستی جویای منافع شخصی خویش باشد ، تلقی نخواهید کرد . ( ای بابا شما که دیگر ما را می شناسید )

و هم اکنون می پردازیم به یکی از دیگر مسائلی که شنگولستان خوش اقبال هر ساله درگیر آن است و امسال هم که به سلامتی سال یکهزار و سیصد و هشتاد و شش هجری شمسی شده و اگر خاطرتان باشد من در پله ی اول شنگولستان حلولش را بهتان تبریک گفته بودم و اگر تکذیب می کنید من حاظرم شاهد بیاورم و اگر از دنیا عقب هستید مسئولیتش دقیقاَ با خود شماست ، نیز مستثنی از آن نمی باشد : ورود یک سری شنگول جدید و خروج عده ای دیگر. که در اینجا بعلت ذیغ یک سری عوامل مجهول به فرصت های آتی موکولش خواهیم کرد ، باشد که هر سال این شنگولستان ها پر ظرفیت تر گشته ، جیب شنگولان مذبور خالی تر .

در حال حاظر بنا بر شواهد موجود تنها مسئله ای که همگان دست به گریبان با آنند مسئله ی خطیر انتخاب واحد شنگولان عزیز دل می باشد که تا هم اکنون هنوز اطلاع دقیقی به دست بنده نرسیده که پس از چند بار کوفتن بر سر خود یا رایانه ی مفلوکتان موفق به انتخاب رشته خواهید شد ، که در این مورد اینجانب برای خود و شما و تمامی شنگولان عالم هستی که با چنین مسئله ای دست به گریبان اند تمنای صبر عاجل دارم .

البته جهت حل این مسئله و مسائلی از قبیل خواب های آشفته ی بالا آمدن سایت و این حرف ها تدابیری اندیشیده شده است که اگر قرار بود شما بدانید ، خب از اول کاری می کردند که بدون دغدغه توانایی انتخاب رشته را داشته باشید .

دوستان من ! به یاد داشته باشید مشقت و مرارت است که در زندگی انسان را می ساز و این سازندگی مخصوصاَ برای شما که قشر آینده ساز مملکت می باشد امریست ضروری و لازم الاجرا .

بر خواهیم گشت...