آی مردم ! وای مردم ! به فریاد ما نوگلان عرصه ی علم و دانش بشتابید که شنگولستانمان از دست رفت .

طی برف سنگین و سرمای سهمگین چندین روز اخیر استان گیلان ، دانشگاه گیلان زیر برف مدفون گشته است .

اینم از شنگولستان که تو این برف و بوران و کوران به این شمایل بدل گشته ... ( ولی ای ول به اتوبوس داخلی که در این برف و سرما همچنان وظیفه ی خطیر حمل و نقل موجودات شنگول این شنگولستان را بر دوش دارد ) ۱

از تمامی هموطنان عزیز طلب مساعدت می شود .     

و اکنون که شنگولستانمان یخ زده است شما می گویید ما چه کار کنیم ؟

و اکنون که تنها محفل دانش اندوزی ما نوگلان شنگول زیر این برف مدفون گشته است شما می گویید ما چه کار کنیم ؟

و اکنون که ما دیگر ماوایی برای تعلیم نداریم شما می گویید ما چه کار کنیم ؟

و اکنون که ما این باغ علم را از دست داده ایم شما می گویید ما چه کار کنیم ؟

و شما هر چه بگویید کماکان قادر نیستید این بار غم و اندوه را از دوشمان بردارید ، چرا که از همان روز که نمی دونم کی تصمیم گرفت این بنده های گناه کار خداوند تا پایان دی به امتحاناتشان پایان بخشند و از روز نخست بهمن بر سر درس و مشق و کلاسشان بروند ، من می دانستم این مهم امکان پذیر نیست مگر با لطف و اراده ی خداوند و لطف و اراده ی خداوند بر این بود که فقط برای در آوردن حرص ما شنگولان درِ شنگولستان را در مجله تخته کنند و این مشت محکمی باشد بر دهان هم او که می گوید با این برف و سرما چه کنیم ؟!!!

 ۱. متاسفانه هر کاری کردم نتونستم عکس رو اینجا بذارم . عکسه خیلی چت بود . ولی من براتون می گم توش چی بود . یه اتوبوس داخلی ( از همین اتوبوس های شرکت واحد ) و یه عالمه برف !

پی نوشت . سوسو!  امتحانامون رفتن تا بعد از کنکور ارشد !!! ( البته می دانیم که شما می دانید ما تا چه حد از این پیشامد سوگواریم .)

از همین مکان و در همین لحظات براستی حساس انتخاب واحد با شما سلام و علیکی داریم چو بوی خوش آشنایی . آشنایی یک ساله ای که با یاری خدا نه دو سال ، نه سه سال و نه چهار سال ، بلکه به ابدیت متصل گردد. باشد که روزی روزگاری ، هنگامی که کوه هرگز به کوهی نرسد ، شنگولی ( دور از جون ) به شنگول دگر رسد و دردی از هم دوا کند. ( کماکان دور از جون )

البته می دانیم شما مخاطبان فهیم از قشر دانشجوی مملکت هرگز ما را به عنوان نوعی فرصت طلب که در این آشنایی و دوستی جویای منافع شخصی خویش باشد ، تلقی نخواهید کرد . ( ای بابا شما که دیگر ما را می شناسید )

و هم اکنون می پردازیم به یکی از دیگر مسائلی که شنگولستان خوش اقبال هر ساله درگیر آن است و امسال هم که به سلامتی سال یکهزار و سیصد و هشتاد و شش هجری شمسی شده و اگر خاطرتان باشد من در پله ی اول شنگولستان حلولش را بهتان تبریک گفته بودم و اگر تکذیب می کنید من حاظرم شاهد بیاورم و اگر از دنیا عقب هستید مسئولیتش دقیقاَ با خود شماست ، نیز مستثنی از آن نمی باشد : ورود یک سری شنگول جدید و خروج عده ای دیگر. که در اینجا بعلت ذیغ یک سری عوامل مجهول به فرصت های آتی موکولش خواهیم کرد ، باشد که هر سال این شنگولستان ها پر ظرفیت تر گشته ، جیب شنگولان مذبور خالی تر .

در حال حاظر بنا بر شواهد موجود تنها مسئله ای که همگان دست به گریبان با آنند مسئله ی خطیر انتخاب واحد شنگولان عزیز دل می باشد که تا هم اکنون هنوز اطلاع دقیقی به دست بنده نرسیده که پس از چند بار کوفتن بر سر خود یا رایانه ی مفلوکتان موفق به انتخاب رشته خواهید شد ، که در این مورد اینجانب برای خود و شما و تمامی شنگولان عالم هستی که با چنین مسئله ای دست به گریبان اند تمنای صبر عاجل دارم .

البته جهت حل این مسئله و مسائلی از قبیل خواب های آشفته ی بالا آمدن سایت و این حرف ها تدابیری اندیشیده شده است که اگر قرار بود شما بدانید ، خب از اول کاری می کردند که بدون دغدغه توانایی انتخاب رشته را داشته باشید .

دوستان من ! به یاد داشته باشید مشقت و مرارت است که در زندگی انسان را می ساز و این سازندگی مخصوصاَ برای شما که قشر آینده ساز مملکت می باشد امریست ضروری و لازم الاجرا .

بر خواهیم گشت...